adik kba?!

Grabe ang mga news na napapanood ko ngayon sa Tv. Marami sa mga balita ay hindi ko talaga masikmura. Last week, tinopak akong manood ng S.O.C.O at sobrang nanlumo ako doon sa pinakita nilang case. Tungkol yun sa lalake na pinatay ang isang batang babae at kinain ang laman loob nito. (pasintabi lang po sa mga mahihina ang sikmura)

It was devastating. Hindi ko alam kung anong demonyo ang sumanib sa pag-iisip nun para magawa nyang patayin at kainin pa ang laman loob ng babaeng yun. Sabi nga nung witness, pati rin sya natakot kasi parang nakakita daw sya ng demonyo na namumula at nanlilisik ang mata. Feeling nya siya ang susunod na kakainin. Oh goodness… kung ako siguro yun, hindi ko na magagawa pang tumakbo dahil sobrang hihimatayin ako sa takot.

Naalala ko din, last month lang ata, may nabalita ding batang dinukutan ng mata ng isang adik. Nakita niyo ba yun?? Grabe! Kawawa naman yung bata. Kailangan nya dumaan sa surgery para ma-save yung natitira nyang mata. And sad to say, kaisa-isang mata na natira sa kanya ay hindi na rin nya magagamit dahil nasira na rin ang mga nerves nito.

Sobrang nakakapanlumo ang mga ganitong balita. Kaya naman minsan, wala na akong gana manood pa ng news dahil nabwibwisit lang ako sa mga naririnig ko. Walang pinagbago. Mga adik pa rin ang laging bida sa balita. Nakakasawa na!

Galit ako sa mga adik. (sino ba namang hindi??) Lahat naman ata tayo gusto natin tugisin kung saan at kanino ba nagmumula yung mga “bawal na gamot” na ginagamit sumisira sa buhay nila. Bakit ba kung kelan naghihirap tau, tsaka naman dumarami ang mga adik? Teka, totoo nga kayang mahirap tayo?? Kung ibabase ko sa balita ang estado ng buhay natin ngayon, masasabi kong mayaman tayo. Pakiramdam ko mayaman lahat ng adik, dahil nagagawa pa nilang gumastos ng pera makabili lang ng pangbisyo nila kahit mismo sila ay wala ng makain.

Maraming bese na ako nakakita ng marijuana (sobrang daming beses). Pero kahit kailan hindi sumagi sa isip kong tikman yun dahil 1^st hindi ako marunong manigarilyo, 2^nd takot akong makita yun pag nagpamedical exam ako at 3^rd takot ako sa maaring maging epekto nun sa katawan at pag-iisip ko. Para akong binagsakan ng langit at lupa ng makakita ako nun. Ang bigat sa loob. Halong galit, awa, at mga tanong ang namuo sa utak ko. Sobrang apektado ako dahil malapit sa puso ko ang nakitaan ko nun. Marami lang daw problema kaya kailangan nya nun.

Problema nga ba ang dahilan kung bakit natutulak silang gumamit nun? kelan ba nakalutas ng problema ang droga?

Kahit tumigil na sya ngayon sa paggamit nun, sinisisi ko pa din sarili ko dahil at one point in time hindi ko man lang sya natulungang lutasin ang problemang dinadala nya. Sa tingin ko, dito pumapasok ang kahalagahan ng pamilya. Kung may pamilya lang sana syang matatakbuhan at masasabihan ng problema, hindi na sana sya umabot sa ganoong sitwasyon. Kung nandyan lang sana ang pamilya nya para sumuporta, hindi na sana nya kinailangan pang hanapin ang “lakas ng loob” na kinakailangan nya sa usok at “high” feeling na nabibigay ng droga sa kanya. Kung naging pamilya lang sana ako sa kanya, hindi nya mararanasan ang pakiramdam ng nag-iisa. Im sorry.. and ill forever regret na wala ako nung panahong mas kailangan mo ng pamilya.

“Saludo ako sa mga nagbuwis ng buhay sa ngalan ng pakikipaglaban dito. Ganon din sa mga organisasyong kumikilos sa pagsugpo nito. Sa mga pamilya at magulang na may oras para alamin kung biktima ang mga anak nila. At higit sa lahat, sa mga taong matatag, matapang, at buong-loob na humaharap sa mga problema nila sa buhay” – Bob Ong “Ang paboritong libro ni hudas”

Lost in the City

Nagtataasang mga gusali. Kagalang-galang na mga tao. Naggagandahang sasakyan. Nagkalat na Mini Stop. Maayos at malinis na paligid. Yan ang Makati. Pero sa gitna ng mga ito, may isang bata na laging naliligaw at tila hindi alam kung saan pupunta. Grabe kahit ilang beses ata ako bumalik sa Makati hindi ko pa rin talaga mamemorize ang lugar na yun. Mahirap dahil madalang ang jeep na pwede mong sakyan na ibababa ka sa mismong lugar na iyong pupuntahan at masyadong maraming lusutan at kalsada ang iyong madadaanan. Nakakahilo.

Busy lahat ng tao doon. Bawal ang papetiks petiks. At higit sa lahat, bawal ang mukhang dugyot! Mahihiya ka kasi desente lahat ng tao – may mga naka-americana, naka business attire at mga naka office uniform na halata mong sa malalaking building sila nagtratrabaho. Gosh! Nakakainggit. Yan pa naman ang gusto ko, yung magsuot ng business attire at magmukhang sophisticated. Naks! Kaya lang nursing natapos ko eh kaya mukhang for life akong magsusuot ng white uniform.

Kung maghahanap ka ng trabaho, Makati is the place to be! Hindi ka mahihirapan maghanap ng aapplyan dahil tabi-tabi na yung mga companies na pwede mong pasukan. Nakakaingganyo ang lugar na yun para sa mga tamad na tulad ko. Pero tandaan mo lang kung saan at paano ka nakarating sa lugar na yun dahil kung sakaling ipatawag ka para sa interview hindi ka na mangangapa kung saan at paano mo pupuntahan yun.

Sa daming beses kong naligaw sa Makati, marami akong natutunang mga lessons. Share ko din sanyo baka sakaling makatulong.

Lesson 1 Magdala ng slippers/flats

Yan ay dahil mahaba habang lakaran ang iyong gagawin. Kung mayaman ka, kahit wag ka na magdala dahil sigurado akong mas gugustuhin mong magtaxi na lang kaysa maglakad.

Lesson 2 Huwag mahiyang magtanong

Uso ata sa Makati ang naliligaw kaya sanay na ang mga security guards sumagot ng mga tanong tungkol sa directions. Magtanong lang ng magtanong hanggang matunton mo ang iyong pupuntahan.

Lesson 3 Maglaan ng oras para sa paghahanap

If you were called for an interview, be sure na may atleast 1 hour kang allotted time para sa iyong paghahanap. Walang masama kung dumating ka ng maaga sa interview mo. Mas ok nga yun e. may time ka pa para magrelax at mag retouch.

Lesson 4 Magdala ng pabango

Yan ang hindi pwedeng mawala sa inyong kikay kit. Magandang pang disguise yan para hindi mahalatang isang oras ka ng naliligaw. Looking, Smelling at Feeling fresh ka dapat pagpasok mo sa pinto.

Lesson 5 Research ahead.

May mga map na sa net na pwedeng magturo sayo kung saan ka pupunta. Maganda kung may idea ka na kung saan ka maghahanap. Alamin mo yung name ng street at village dahil may magkakaparehas na pangalan. Ex: Legaspi Village at Legaspi St. [kung tanga kang tulad ko, malilito ka talaga!!]

In fairness, madali lang naman maghanap sa Makati dahil dinumero ang mga building basta tama lang yung napuntahan mong lugar.

Lesson 6 Huwag tatanga-tanga!!

Tumawid sa tamang tawiran at huwag magtapon ng basura kung saan saan. Yan ang batas na dapat dala-dala mo kahit saang lupalop ka magpunta kung ayaw mo pulutin ka sa kulungan. Although hindi ko pa talaga naexperience mahuli pero sapat na para sa akin ang naexperience ni Kuya para magtanda ako.

Lesson 7 Magdala ng extra money. (Maraming extra money!)

Sa laki ng Makati, you’ll never know kung saan ka mapapadpad. Kaya kung pagod ka na at suko na sa paghahanap, kumain ka na lang sa mga resto doon at magtaxi na lang pauwi. At kung sakaling mahuli ka dahil sa violations, atleast may pansuhol pambayad ka sa mga pulis.

Iba talaga sa Makati. Lalabas ang pagiging adventurous mo at marami kang madediscover along the way. Hopefully sa 4^th time na pagbalik ko doon, hindi na ako maligaw. Sana lang. Sana lang talaga!

Buhay netshop

For almost a month na wala kaming telepono at internet, sobrang hirap talaga mag-update. Gustuhin ko man na everyday akong magcheck ng emails, multiply, friendster, at blog hindi ko magawa dahil wala akong time pumunta sa netshop at wala din akong money pambayad ng rent. Nakakamiss na ngang magdownload ng songs at manood sa youtube ng mga walang kakwenta kwentang bagay. Lagi na rin akong huli sa balita sa mga nangyayari sa YM.

Pasalamat pa rin ako dahil maraming netshop dito sa amin. Hindi mo na kailangan dumayo pa sa ibang baryo para lang makapaginternet. Sa dami nila, pwede kang mamili kung saan mo gusto. Kung in the mood kang magpacute at kumirengkeng, merong netshop na pagpasok mo plang tatambad na agad sau ang mga lalakeng busyng busy maglaro ng DOTA. Kung ayaw mo naman ng crowded, pwede ka naman sa ibang netshop na 5-6 customers lang ang pwedeng umupo at gumamit ng computer pero huwag kang magexpect na makakapagconcentrate ka dahil mostly ng customers doon ay mga batang naglalaro ng mga online games. Tipong magsisigawan pa yan ng “Tanga, patayin mo na!” meron pang “P*****I**, ang bobo mo!”.. oh dba, Out of place ka sa kanila. Pero dito sa computer shop na pinagsstayhan ko, desente at class ang mga tao. Although meron pa ring maiingay na mga highschool girls na nagkakagulong makita ang picture ng crush nila sa friendster, eh aside doon busy na lahat sa chat at research na ginagawa nila. Very cozy yung place. Ramdam mong gumagana ang aircon at halatang alaga ang mga gamit. Ganda pa ng soundtrip. Pero sa lahat, ang pinakagusto ko dito ay yung feeling ko paglabas ng shop. Sa sobrang bango kasi ng place, kumakapit ang amoy nito sa damit mo na feeling mo lagi kang sumasakay ng kotse. Kaya naman paguwi ko sa bahay, feel na feel ko na merong rich guy na nakakotseng naghahatid sa akin. ahaha. Umiral na naman pagiging ambisyosa ko.^___^

Sanay naman akong magnetshop. Hindi naman ako maarte tulad ng iba. Medyo late na rin kasi kami nagkaroon ng computer sa bahay. I think, 3^rd yr. college ako noon ng nakabili kami ng computer. Kaya walang problema sa akin kung balik netshop ulit ako, tutal suki narin naman ako dito. Ang kinakabahala ko lang ngayon ay ang usong usong paghahack ng accounts. Ewan ko ba naman kung bakit nauso yan. Ibang level na nga talaga ang utak ng mga tao.

Mahalaga sa akin ang bawat accounts na ginagawa ko. Ako kasi ang tipo ng tao na hindi nagtatago/nagtatabi ng back-up copies. Lahat ng pictures, data, at important files ko, lahat yan ay nasa multiply, friendster at emails ko. (hmm.. tama bang ipagsabi ko pa un dito??) kaya naman kawawa talaga ako pag isa sa mga accounts ko ang nahack!.. Nakakaparanoid tuloy tuwing uuwi sa bahay. Iniisip ko ng paulit-ulit kung nakapaglog-out ba ako o hindi.. [sa bahay kasi, hindi ako sanay maglog-out. Kinoclose ko lang yung window para next time na mag-open ako, automatic nakalog-on na ako. Ugaling tamad.]

Hindi ko alam kung paano maiiwasan ang mga siraulo at walang magawa sa buhay na mga hackers. Marami na rin akong kilala na nahack ang mga accounts kahit maingat nilang nilolog-out ang mga accounts nila. Meron pa nga na kahit sa bahay na lang sya nag iinternet, nagagawa pa ring ihack ang account niya. Gosh! Hindi ko na kayang gumawa ng bagong account pagnagkataon. At wala na ring saysay yun kung gagawa pa ako ng bago.

Aside sa hackers, hirap din ako gumalaw ng maayos dito sa netshop. Everytime nagoopen ako ng pictures at videos, feeling ko tumitingin at nakikinood din ang mga katabi ko or minsan hindi mo namamalayan, nakatingin din pala sau yung tao sa likod mo. Buti na lang, hindi X-rated ang tinitignan ko. (next time na lang ako titingin nun pag may net na sa bahay! Wahahaha..)

Pagdating sa pagbablog, hirap din gumana utak ko dito sa shop. Kaya naman mostly ng posts ko ginagawa ko sa house at uupload ko nalang dito. Nakakadistract kasi ang sounds nila at aabutin ako ng 4hrs bago makatapos ng 1 entry. Kamusta naman yung babayaran ko?! Kaya pasensya na talaga kung ngayon lang ulit ako nag-uupdate.

Oh well, sa tingin ko malapit na rin ulit kami magkaroon ng internet. Days na lang ang bibilangin bago ikabit ang Plan 990 ng PLDT sa bahay. Soon makakabalik na ulit ako sa dati kong gawain, at yan ang magbabad sa harap ng computer para gumawa ng mga walang kakwenta kwentang bagay.

Mamimiss ko yung amoy kotse!.. Ano kayang air freshner nila?!.. hmm…

Update! Update!

Gosh! matatapos na pala ang buwan pero wala man lang akong entry na napost.. anu ba yan! talagang napabayaan ko na ang blog kong ito ha. di bale guys, malapit na kong makapag update at malapit nrin akong makadalaw ulit sa mga blogs niyo. medyo taghirap lang ang buhay ngayon pero makakaraos din ako. hehehe.

Miss ko na kayo mga kabloggers. Miss ko na mga kwento niyo. Mga jokes niyo na nagpapamukha saking tanga kakatawa sa harap ng pc. Miss ko na rin makipag asaran sa comment. haaayzz.. hindi ko akalain na magiging ganito ako ka-attached sa blog. Dati lang ayaw ko pang magblog kasi wala naman akong hilig sumulat magshare ng kwento.

Nga pla, dahil wala na ko masyadong update, open ako sa mga tag niyo. hehe.. tag niyo nga ako para naman may malagay ako dito sa blog ko.


salamat sa mga bumibisita at ngiiwan ng mga message (feeling madaming readers e noh...) pero sobrang na aappreciate ko yun. promise! magbabalik na ulit ako! S O O N. . .

Going straight...

Its not what you think.. its not about some kind of a gender issue dahil wala akong problema tungkol doon kahit sinasabi ng iba na mukhang meron. Hehehe…

Simple lang.. tungkol ito sa aking buhok!..

Kung dati pa kayo nagbabasa ng blog ko, malamang ay alam niyo na mahilig akong mag change ng hairstyle. From straight to wavy to curly at from super long to short at (soon) boy cut na. oh diba. Kailangan talaga iba-iba para hindi nakakasawa. And for almost 3mos. na kulot ang hair ko, heto na naman ako, hindi mapakali at tinopak na namang bumisita sa salon. Ganun talaga, tao ako e.. Taong walang kakuntentuhan sa buhay!

Actually, naisip ko kasi na baka kaya minamalas ako lately e dahil kulot ang hair ko. Eengkk.. anu konek?? Eh kasi sabi nila “kulot salot” daw... oooops narinig ko lang yan ha.. at affected agad ako. Ganun kalakas ang impact nung mga katagang yun sa akin.

Kaya kahit 1k lng money ko, go! go! hanap agad ako ng salon na may promise na “hindi ko susunugin ang hair mo!”

Syempre, first stop sa Mall. Why not?! Maraming salon doon at dekalidad pa!.. Kaya go! pasok dito, pasok doon. Why not ulit?? Eye cathching naman talaga yung mga posters nila sa labas. Maeengganyo ka sa mura ng services nila.

Hair Straight 400 up

Hair Relax 600 up

Hair Rebound 1000 up

-syempre yan lang ang tinitignan ko dahil yan lang ang papagawa ko.

Pasok dito. Pasok doon. At kasabay nun, labas dito. Labas doon. Gosh! Nagugulat talaga ako sa mga presyo nila! Imagine, from 600 (konting compute) ay nagiging 2,700 na ang relax para sa buhok kong kulot na shoulder length lang ang haba. Whaaat??!!.. Ok, its my fault. Hindi ko nakita na may Up palang nakalagay doon. Pero kahit na!.. anung formula ba ang ginagamit nila para umabot sa ganun yung presyo ng buhok ko??.. Hindi kaya sinama na nila pati electric bill at space rental nila sa computation??.. OMG talaga!!...

Due to sudden increase sa prices ng mga pinasukan kong salon sa Mall, its time for me na lumabas at humanap na lang ng mga mumurahing salon sa tabi-tabi. At heto nga ang *toooott…* [di ko na lang sasabihin ang pangalan ng salon, baka makasuhan pko!] Very promising talaga ang mga prices. Mura kung mura! Why not??.. Pasok ulit ako. Wait lang ng konti na may lumapit at magentertain sakin. Wait pa rin ng konti. At wait lang talaga ng wait ang lola niyo!.. Until finally may lumapit na bading and ask me kung ano daw papagawa ko. I said “magkano ang relax??” 500 lang daw with matching taas kilay sabay alis. Aba! Imbyerna kang baklita ka ha.. Wait ulit ang lola niyo na may lumapit. At wait kung wait talaga!!... buti na lang at may pumansin sakin na kauri ko, charming din.=) Syempre, ask niya kung anu daw papagawa ko. Sabi ko ulit relax and at the same time sinabi ko na rin yung mga concerns ko sa hair ko. Until etong si baklita eh humirit ng “Whoaw! Question and answer portion” arggh.. ginagalit nya talaga ako. Buti na lang mabait ako at di ko sinabi na “Sorry ha.. ayaw ko lang kasi matulad ang hair ko sa hair mong parang sunog!..” >;) syempre marunong naman akong lumugar. Buti sana kung wala kami sa loob ng salon, pwede pa! kaya lang baka pag ginawa ko yun ay di na ako makalabas ng buhay doon or pwede ding kalbuhin nila ako after. Kawawa naman ako, wala na yung crowning glory ko.

Susuko na sana me ng maalala ko na may isang salon pa pala akong hindi napupuntahan. So kahit kabilang ibayo pa yun ng pinanggalingan ko, cge lang!.. Go pa rin. Pagpasok ko plang, well entertained na ako. Para akong artista na pinagkakaguluhan. Nahiya nga ako kasi sayang naman if ever yung effort nila kung kulang pa din money ko. Oh well, buti na lang swak na swak na 1k yung relax nila for my hair. Sayang nga eh, kinulang lang ako ng 300 para sa cellophane treatment nila na isasama sana sa package. Ayos naman yung resulta. Hindi naman nasunog ang hair ko kahit na sabi nung bakla na nag ayos sakin ay expected daw nya na masusunog ang hair ko. (tama bang sabihin yun??)

Pero Thank God at hindi nangyari yun dahil nagka issue na pala sila noon tungkol sa sunugan ng buhok. Waaaahh… freaky! Buti na lang, hindi ako masasama sa listahan ng mga biktima nila..

Sa ngayon, mas maayos na akong tignan and my friends says na mas bagay sakin ang straight kaysa sa kulot.Ü